belirsizlik

İnsanları ne kadar yanlış tanıyoruz. Görmek istediğimiz gibi görüyoruz onları. Canımızı acıtacaklarını bildiğimiz halde davranışlarını sanki bizim istediğimiz doğrultuda yapacaklarını zannediyoruz.

Aslında zannetmiyoruz; farzediyoruz.

Seviyoruz ve bağlanıyoruz. Onlar için önemli olmadığımızı göremeyecek kadar körleşiyoruz. Anlayamıyoruz. Anlamak istemiyoruz.

Daha çok seviyoruz ve kopamayacak derecede bağlanıyoruz. Düşünemiyoruz. Başka herhangi bir şeyi.. Kendimizi bile.. Tek istediğimiz, tek amacımız karşımızdakini mutlu görmek ve ondan sizi ona daha çok bağlayacak birkaç kelime duymak..

Daha fazla bağlanıyoruz..

Sonunda ne oluyor? Üzülen her zaman bağlanan taraf olmuyor mu?! Canı acıyan.. Ağlayan?

Peki suç kimde? Ağlatan da mı yoksa onun ağlatmasına izin verende mi? Bu suçu tek bir tarafa yüklemek oldukça yanlış. Ne ağlatan taraf tamamen haklı.. Ne de onun ağlatacağını bildiği halde ona bağlanıp ağlayan taraf...

Tam bir belirsizlik..